85 yaşındaki Filistinli Dalal Musa, 1948’de 4 yaşındayken yaşadığı zorunlu göç tecrübesini, İsrail’in Gazze Şeridi’ne yönelik son saldırılarıyla 78 yıl sonra yeniden yaşıyor. Şati Mülteci Kampı’ndaki 60 yıllık evinden edilen Musa, ilk “Nekbe”nin (Büyük Felaket) acılarının günümüzde tekrarlandığını belirtti. Bu durum, Filistinlilerin 1948 olaylarını devam eden bir süreç olarak görmesinin somut bir örneği olarak öne çıkıyor.
Filistinliler, 15 Mayıs 1948 tarihinde İsrail’in Filistin topraklarının büyük bölümünde kurulmasıyla yüz binlerce kişinin yerinden edilmesini ve yaşanan katliamları “Büyük Felaket” olarak tanımlıyor. Bu olay, Filistin halkı için bitmiş bir felaket değil, devam eden bir sürecin başlangıcıydı.
Dalal Musa, 1948’de 4 yaşında memleketinden çıkarak ailesiyle birlikte Gazze’deki Fevahir bölgesinde bir çömlek atölyesinde 50 aileyle birlikte yaşadıklarını anlattı. Daha sonra Şifa Hastanesi bölgesindeki bir kampa yerleşen Musa, 4 yılın ardından Şati Kampı’na taşındı ve 13 yaşından itibaren bu kamptaki evinde yaşadı.
İsrail’in Gazze’ye yönelik son saldırıları, Dalal Musa’yı 60 yıl yaşadığı Şati Kampı’ndaki evini terk etmeye zorladı. Musa, bu süreçte Han Yunus’a, Refah’a, ardından Deyr el-Belah’a ve tekrar Han Yunus’a sığınmak zorunda kaldığını aktardı.
İkinci Bir Nekbe: Dalal Musa’nın Tanıklığı
Musa, yaşadığı bu yerinden edilme sürecini “Bir Nekbe’den diğerine, ilk Nekbe’nin aynısı yeniden başımıza geldi” sözleriyle ifade etti. Bu süreçte bir çocuğunu ve torununu kaybettiğini de dile getiren Musa, tüm kayıplarına rağmen hala Şati’de olduğunu belirtti.
Dalal Musa, en büyük isteğinin Şati Mülteci Kampı’ndaki evine geri dönmek olduğunu vurguladı. “Keşke sadece iki aylığına da olsa evime dönsem. Beyt Circa’ya 2 ay döneyim sonra ölsem de gam yemem” sözleriyle memleket özlemini ve çaresizliğini dile getirdi.
